این روزها با این اهنگ خاطره بازی میکنم ....

دریافت

آری .. باید جنگید زندگی را ، عشق را ، رفاقت را ....

روزها همه ی اینها را می جنگم و شب ها بر شانه ی بالشت غمگنانه می گریم .

به این می گویند زندگی به شیوه ی گلادیاتورها .

« اگر چه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بود

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پریدن بود ...

و اجازه می دهی که خاک مرده به همه جا پاشیده شود .

از گذشته گرفته تا مکان و زمان و آدم ها ...

آری تا مرگ پیش نیاید ، زایشی نیز رخ نخواهد افتاد .

نه از مرگ می ترسم و نه از تولدی دوباره . مرگ و تولدی خودخواسته ، با آگاهی و در مسیر رشد . کوتاه و موجز ، رشد یافته و بالغ .

چقدر چیزهای عجیب ، ساده و پیش پا افتاده بودند .

ما همیشه پیدا شدگان ذهنیمون رو لا به لای گمشده های این دنیایی پیدا می کنیم .

وبلاگی رو اینجا دنبال می کردم که سلیقه ش در موسیقی فوق العاده بود .

امروز می بینم اون وبلاگ مسدود شده .

از گمشده تقاضا می شود در صورت ایجاد وبلاگ جدید آدرس جدید رو به ما بدن حتما .